Mijn tuut is ziek!!!

Mijn Tuut... is ziek... snik... en dat is niet voor het eerst. Twee jaar geleden hetzelfde euvel. Ook niets meer willen, zo dood als een pier... geen blub, geen ploef... zelfs geen hik... Ik heb toen mijn vader kunnen bellen (ik stond daar namelijk met 3 kinderen, héél fijn), en die heeft ons gelukkig kunnen ophalen, want Rem zat weer eens zoals gewoonlijk zo'n kilometer of tweehonderd verderop. Dus ik werd gered zeg maar. 

En weet je wat het ergste is... ik belde Rem om het te vertellen zegt 'ie "We gaan straks wel eventjes langs je Tuut". Nou ja, oké dan, hè. Gaan we langs Tuut, stapt hij in Tuut.... en doet ze het weer!!!!!!! %^$&#*(@(*#. Had dat niet wat eerder gekund...... grrrrrrrrrrr. Keek er ook nog zo'n oude knar me aan met schuddelend hoofdje dat ik zo'n hopenloos geval ben.... Oooooooooooh. Kan ik niet uitstaan dan, hè. 


Tuut-madam is daarna nog naar de garage geweest. Maar nee hoor, niets aan het handje... alles is prima in orde. Accuutje ook prima, piccobello. Tijdens de APK had ik gehoopt dat 'ie vervangen werd, want veel snelweg ziet mijn Tuut niet en dan kan de accu minder gaan werken. Maar nee hoor, was nog helemaal snor.... hm. Ik zou willen dat ik zonnepanelen op m'n dak had zitten, zodat ik altijd zeker weet dat de accu gewoon doet, want het starten is in de winter is al vanaf het begin een ramp...  Maar ook dat probleempje was niet door de garage-arts te vinden c.q. op te lossen. Zucht.

Maar deze keer is Tuut dus ècht de pineut, want ook Rem kreeg geen blub, ploef of hik eruit. Snif... ik moet het dus een paar dagen zonder doen. En dat is stom zeg. Ik heb anders nooit het gevoel dat ik de auto veel gebruik, aangezien ik er in de afgelopen zes jaar maar 10.000 kilometer heb gereden... weinig dus. Maar prompt als je Tuut het niet doet wil je er in stappen en mee wegrijden.








En dan nog erger... dan moet ik met de fiets. Ik en fietsen is net zoiets als ik op vakantie en moeten camperen. Hahaha, maar goed fietsen is gewoon niet zo mijn ding. Altijd is het namelijk te... het is te nat... of te warm... of te koud.... of te winderig. Maar vandaag is het te benauwd qua weer. Ik heb vandaag een verjaardag van mijn lievelingstante, maar dit weer zorgt ervoor dat mijn lijf niet compleet meewerkt. Ik ben trouwens netjes op de fiets gegaan hoor, tempo elvendertig. Ramon stond al een tijdje te wachten, want dat slakkentempo is niet aan hem besteed. We zijn bij oom en tante aangekomen en ook weer op z'n elvendertigst terug gegaan. De kinders hebben direct bij thuiskomst zwemkleding aangedaan en zijn met de tuinslang in de weer geweest... dikke lol natuurlijk.

Ik ga dus liever aan de wandel, gewoon rustig tempootje... kan ik ook rustig om me heen kijken, hahaha. Vaak met hakken aan, dat is waar, maar daar loop ik op alsof het slippers zijn, dus dat is een eitje voor me. 

Rem zou patiëntje Tuut gaan regelen... ik hoop het snel, want mijn autosleutels vinden het maar niks in de sleutelbak...

Oeps... naar de stad??

Kirsten heeft vandaag natúúrlijk al vrij... en na een héle lange nacht en ochtend te hebben uitgeslapen en dan een brunch te hebben genuttigd (met puinzooi op mijn aanrecht... grrrrr) was zo'n rustig dagje natuurlijk wel héél erg saai. Om haar wat te doen te geven (ahum, eigenbelang) vroeg ik om even de lege flessen in te leveren en het glaswerk in de bak te gooien en dan Bridget even op te halen.


O... is prima (?) wáár is het commentaar gebleven? en vraagt ze aan mij of Bridget misschien mee mag naar de stad om een bitje voor haar te kopen, zodat als ze met Kirsten hockey speelt haar tanden beschermd zijn. Nu vind ik het super dat Kirsten iets samen met Bridget wil doen, want die vijf jaar die er tussen zit  is soms wel eens iets te veel. En ik weet dat Bridget het geweldig vindt om samen met haar grote zus iets te ondernemen. Dus flap ik er uit dat het prima is.... maar oeps... fietsen, sleutels... zet ze hem wel op slot. Kirsten is namelijk een soort van mini-professoortje en lichtelijk chaotisch... Op haar eigen sleutel letten is dan al meer dan genoeg. Plus Bridget heeft vandaag een jurkje aan, zonder zakken wáár dan ook te bekennen. 

Maar, bedenk ik me ineens, ik heb nog een telefoonhoesje, gekocht bij Door Jolanda, maar mijn nieuwe toestel past er niet in... Ik bedenk dat ik met een koortje en een musketonhaak een heel eind kom om te zorgen dat ik die sleutel op een handige manier kan bevestigen en ze het als een tasje bij zich kan dragen. Dat telefoonhoesje wordt dan gewoon een sleuteltasje... wel héél erg mini, maar voor Bridget perfect. Want ook in de speeltuin kan ze met dat tasje om gewoon schommelen en doen. En als ze wat anders wil doen, haar fiets weer pakken (eerst natuurlijk fiets dan van 't slot halen) en verder gaan. Ideaal dus. 


Terwijl Kirsten Bridget ophaalt pak ik alle benodigdheden. Wat is het toch handig om een grote voorraad van van alles en nog wat te hebben!!! Ik pak een klosje garen, koord, musketonhaak en hup in nog geen minuut is de hele handel supersonisch vastgezet. Ik pak de sleutel van de dame, maak hem vast aan de musketonhaak en hij valt perfect in het "zakje"... Als ze op een gegeven moment een huissleutel erbij krijgt, kan die er ook nog makkelijk bij.

De dames komen opgetogen thuis, Bridget heeft rode wangen van de warmte of opwinding van het naar de stad gaan met haar grote zus. Ze vindt het helemaal geweldig.


Ik heb voor de dames gelijk ook wat verjaardagsbonnen erbij gepakt die nog steeds niet ingewisseld zijn. Zoals een VVV-bon van € 10,00 en een bon van Bijou Brigitte van  € 7,50 allebei van Bridget. Een bon van Claire's van € 7,50 en van een bon van De Oorbel van € 7,50 van Kirsten. Dus de dames kunnen zich heerlijk vermaken!!




Ik ratel nog wel tegen allebei de dames mijn veiligheidsriedel af... doe ik altijd en volgens mij blijf ik dat doen, want Ramon krijgt het ook nog steeds naar z'n hoofd. Als Rem naar het puntje van Limburg moet, dat gebeurt nogal eens, dan krijgt hij het ook naar z'n hoofd dat 'ie voorzichtig moet doen en zo... erg hè! Ach ja, ik ben gewoon zuinig op ze.

Een date en een Bad teacher...

Ik had gisteren een date! Ja, een date en niet met Rem.... neeneenee!! Maar met Kirsten. Kirsten nodigde mij uit om naar de film te gaan in Zoetermeer! Want daar kan je namelijk lekker snoepjes scheppen... niet onbelangrijk natuurlijk. Ze had de film uitgekozen en de tijd... Rem heeft voor haar gereserveerd.... enne we gingen naar "Bad Teacher!"

Dit is echt een heerlijke no-nonsens film, want het verhaal is zo simpel als wat, maar daar gaat het eigenlijk niet om, want je ziet héél veel lol. 


Je ziet iemand lekker de Bad Teacher uithangen en vol overgave alles doet wat normaal natuurlijk niet mag.... Lijkt me heerlijk om je zo te misdragen... hahaha. Al je frustraties kan je eruit gooien op die manier.

Ik bedoel wie mag nu keihard in een dure bak achteruit rijden en bijna een bus rammen. Nu zal ze het waarschijnlijk wel niet zelf gedaan hebben, maar dat smoelwerk... tussen de achteruitrijscènes zijn geweldig.

En al die hopeloze blikken van alle rampen die haar overkomen... hahaha.

Want ze wil neptieten... die van haar zijn niet groot genoeg. Ze zag een foto van een ex van haar nieuwe collega... en tja... die wilde ze wel afhelpen van het verlaten ex-syndroom. Maar dat ging niet lukken met een stel doperwtjes zal maar zeggen, hahaha.

Dus hup, ze infiltreerde zichzelf eventjes als "leidster" of was het nu "verleidster" van een carwash om geld voor school te verdienen. Om geld voor neptieten bij elkaar te krijgen eigenlijk.....


Je ziet die Cameron Diaz helemaal in haar element om de ene naar de andere auto geld afhandig te maken.... hahaha. Wat een benen heeft dat mens trouwens... Ik denk dat de halve zaal dat wel gedacht zal hebben. Behalve Kirsten natuurlijk, want die heeft zelf van die stelten. Al is ze dan niet zo lang als Cameron Diaz natuurlijk... maar ja, ze is nog in de groei hè. 

Oooh, wat een frustratie van het nakijken van toetsen, je zou bijna met haar meeleven. Ze heeft het licht gezien... ahum.... ze heeft het geld gezien en gaat dus eindelijk lesgeven... 

Ze houdt een aparte manier van lesgeven op na, want is het antwoord fout krijg je keihard een basketbal naar je harses en is je antwoord goed mag je de bal naar haar zwiepen... terwijl ze een bak koffie in haar hand heeft.... gna gna gna... die ongeïnteresseerde nonchalante look op haar snoet... grinnik!

Ondertussen vreet ze natuurlijk van alles uit, wat natuurlijk niet alleen fraude is, maar ook een collega gek van jaloezie maakt, zodat die haar ogen eruit wil krabben. Je ziet die persoon ploffen van frustratie... zálig!

Het is een Amerikaanse film, dus halverwege blijkt ze natuurlijk ook maar een klein hartje te hebben en redt ze een puber met haar BH! hahaha. 


Bij zo'n Amerikaanse film blijkt dat de good guy niet voor niets een lange adem heeft... en wordt ze natuurlijk ook nog een super collega... hahaha!

Ik vind Cameron Diaz een heerlijk mens om te zien. Komt niet alleen door die lange slanke stelten!! Maar gewoon ze lacht zo héérlijk en onbedaarlijk. Durft haar hoofd in allerlei kronkels en plooien te frummelen en is niet bang om als een halve zool op een tafel te hangen. Deze twee foto's zijn van buiten de film... ik zou zweren dat ze hier in haar broek piest van het lachen... héérlijk toch!

De plantjes doen in een haarspeldenjurk!

Een aantal weken terug was het strálend weer en heb ik samen met Rem een zwik witte Gerariums gekocht, zodat de bakken aan de schutting en wat potten her en der weer bewoners kregen.


Bridget is dol op in de tuin rommelen, hoewel tuin... bij ons is het meer een vlakte van betonnen straatstenen dan tuin, maar we doen ons best om het toch gezellig te maken. 


Rem heeft alles voor Bridget klaargelegd. Een zak aarde, schepje, stoffer en blik en een paar kleine tuinhandschoentjes in een mooi tintje lila.







Bridget gaat ijverig aan de slag. Ik zit heerlijk lui op een stoel voor haar neus met een glaasje fris. Al kwebbelend is Bridget druk bezig. Ik geef wat aanwijzingen en maak vooral veel foto's. De drie bakken voor aan de schutting worden als eerste gevuld, dan weten we gelijk hoeveel planten we nog over hebben voor de losse potten. 






Het vervelende van deze geraniums is dat er een soort van plastic klimrekje om de plantenpot vastzit, zodat de geranium rechtop blijft staan. Maar ja, van mij mogen die geraniums gewoon zwieren wat ze willen, dus die rekjes knippen we eraf. Bridget deed er een paar en ik ook een aantal, want het plastic laat zich niet makkelijk kapotknippen. 

De dame heeft zich vanochtend heel creatief aangekleed. Ze heeft een sjaal van mij "aangetrokken", een hele lange donkerblauwe sjaal van tricot.  


Ze heeft de smalle zijkant van de sjaal in haar nek geknoopt en daarna is de sjaal een aantal keer om haar lijf heen gewikkeld. Het uiteinde heeft ze met een paar haarspelden... ja een klikklakspeldje en een haarklemmetje vastgezet. Hahaha, het blijft goed zitten, ondanks al het buk- en sjouwwerk.


Wanneer de bak gevuld is met aarde, gaan de planten er stuk voor stuk in. Er ontstaat een heel stapeltje plastic potten achter haar. Daarna wordt er nog wat water gegeven, want net geplantte planten hebben natuurlijk water nodig.

Oeps, de jurk laat ineens een beetje los. De dame ziet namelijk ineens geen aarde meer in de bak, maar een stuk donkerblauwe stof. Hahaha, bijna is er een schep aarde opgeploft.


Bridget gaat direct de speldjes even opnieuw vastzetten... Ik kijk er vol verbazing naar, dat de stof dat gewoon doet hè. Zo'n klein speldje in de best wel stevige tricot... Hoe verzint ze het trouwens... Hoewel ik maakte vroeger ook van alles vast met haarspelden. Zelfs een ketting met glimmertjes van mijn oma, zette ik vast met schuifspeldjes. Ik deed net alsof ik een kroon op mijn hoofd had... Zo heb ik ook in de stad rondgelopen, hahaha. Mijn moeder verblikte en verbloosde niet en liet mij gewoon lekker m'n gang gaan. 


Na een paar bakken is de zak met aarde bijna leeg, en om het restje er makkelijker uit te krijgen knipt Bridget even een stuk van de bovenkant eraf. Hup kiepert de zak ondersteboven en de hele handel belandt in de bak... er is niet genoeg en ze haalt een hele grote zak die achter in de tuin klaar ligt. Ik mag niet helpen, want zoals Bridget het zegt, is ze een grote meid!

Daarna worden de planten erin gezet en hup de bak wordt aan de schutting gehangen. De middelste bak is niet helemaal passend in het rek en Bridget kijkt of het wel zeker weten klopt. Daarna worden er nog een paar losse potten gevuld met de laatste geraniums... Het is gelijk een heel ander gezicht in de tuin. Wat een paar plantjes wel niet kunnen doen. 

Hèt telefoontje... van school...

School... ja voor Ramon en Kirsten is de school nu eindelijk afgelopen. Eindelijk. De laatste weken was er geregeld gesteun en gekreun te horen als er weer een week met repetities in aantocht was. Ook nog een werkstuk dit, een Power-Point presentatie zus en nog een projectweek zo... pffffff. Eindelijk klaar. 

Gisteravond rond etenstijd zijn we gebeld. Eerst voor Kirsten en daarna voor Ramon. Allebei zijn ze met vlag en wimpel over. 


Pfff dat was best wel een spannend jaar. Sowieso voor Kirsten was het haar eerste jaar in de brugklas. En bleek zij dyslectisch te zijn, en niet een beetje ook. Iets waar we al jaren vanaf groep drie mee bezig zijn geweest. Maar nee, ze was niet dyslectisch, want ze had een 100% score bij begrijpend lezen. Ja... als een kind nauwkeurig en tig keer de tekst overleest, net zolang tot ze het weet, dan heb je een 100% score, maar dat wil niet zeggen dat je niet dyslectisch bent. Werd er vervolgens gezegd, dat intelligente kinderen sowieso geen test krijgen, want de uitslag is dan vertekend.... Pfff.... getikte logica noem ik dat. Alsof je alleen maar dyslectisch kan zijn als je minder intelligent bent. Ik heb wat afgemopperd.


Maar goed voor Kirsten was het een opluchting. Zie je wel... was het gelijk. Het ligt niet aan mij, aan mijn werkhouding, aan mijn tempo of wat dan ook. Gewoon een mankementje, that's all!


Haar mentor vertelde dat ze uitmuntende cijfers heeft (het rapport zien we volgende week pas... tap, tap, tap) en dat ze trots op zichzelf mag zijn. 


En voor Ramon was het spannend, omdat hij dit jaar een tweede kans kreeg en die met beide handen moest aanpakken en dat ook volledig heeft gedaan. Zijn mentor was supertrots op hem. Ook de  leraren die hij vorig jaar heeft gehad hadden het gevoel een hele andere Ramon in de klas te hebben. Hij is dan ook met vlag en wimpel over. 


Hij had wel een paar keer een dip dit jaar, maar met de school hebben we daar afspraken over, dat als er iets speelt, ze direct een mailtje of belletje naar ons doen... en dat werkte perfect. 

Ramon en Kirsten hebben nu al lekker vakantie. Bridget moet nog een weekje en dan heeft zij ook lekker vrij. Daar wordt door haar heel erg naar uitgekeken. Ze heeft al laten weten, dat de eerste vakantie-dag ze graag een pyjamadag wil houden.... hahaha!

Ik hoop natuurlijk op heel veel zon, zodat we lekker in bikini op een strandlaken kunnen liggen.

Of lekker dobberen op een band in het zwemband. Glaasje drinken met een rietje en parapluutje erbij.

Of naar het strand in de zee snorkelen. Hoewel ik daar niks van moet hebben. Mijn oren schreeuwen gelijk moord en brand, maar Ramon, Kirsten en Bridget vinden het geweldig.

Veel palmbomen in de buurt en daaronder een dutje doen, natuurlijk weer met een drankje erbij.

Wat sport is natuurlijk ook niet weg op de vakantie. Wat tennis, surfen of waterskiën... altijd leuk om te doen en vooral om naar te kijken, hahaha.

Géén tent, nee géén tent dit jaar. Gelukkig!! Ik hang de vlag uit. We hebben dit jaar een soort van houten chalet gehuurd voor twee weekjes op een niet zo grote camping. Met een grote overkapping, zodat we heerlijk in de schaduw kunnen genieten. En er is plek zat om in het zonnetje te gaan zitten.

Ik neem mijn kliederspullen mee. Stiften, potloden, fineliners, tekenboeken, gummetjes en puntenslijpers... alles sleep ik mee.

Koken, ja ik hoop dat Rem de pollepel in de hand neemt, want ik en koken.... tja dat is vakantiestress, hè. Steeds spastisch opletten of ik niet iets laat aanbranden, of de aardappels niet laat droogkoken... ja, dat lukt mij héél erg goed. Als alles goed is gegaan, pffffffffff hè, hè. Eet smakelijk!

En het weer... tja dit plaatje gaan we natuurlijk NIET nadoen. In een vakantie hebben we al eens een partytent in de kreukels terug gevonden. Wij waren in een dorpje met stralend weer rond aan het hobbelen. Bij het naar de camping terug rijden, werd het ineens inktzwart in de lucht. En bleek dat de storm al bij de camping was langsgeweest en lag de partytent een etage lager in harmonicamodel, hahaha. 

Dus zon, zet je beste straaltje voor!

Twizzy is niet meer....

Twizzy heeft het niet gered. Ondanks de medicijnen en alle aandacht is ze dinsdag overleden. Ze lag op haar buikje met haar kopje op een stukje appel... Het was verwarrend om te zien, omdat het leek of ze sliep... maar na even gevoeld te hebben... brrr... bleek dat ze stijf was en dus dood.



















Ramon was flink geschrokken, want hij had haar zo aangetroffen... Juist nadat het een paar dagen goed vooruit ging, was dat niet wat hij verwacht had. En wij ook niet. Nu hebben we (nog) niet zoveel verstand van vogeltjes, maar inmiddels hebben we wel begrepen, dat ze al ziek was voordat ze bij ons kwam. Vogels laten dat niet zien, omdat ze in de natuur dan een prooi voor andere dieren worden. Wanneer een vogel laat zien dat ze ziek is, is het dus vaak te laat....

De eerste foto's van Twizzy zijn van de kooi nog voordat ze tussen het tralie ontsnapte.  Op de foto hierboven is goed te zien, dat ik er vogeltralie aan de binnenkant heb bevestigd. Twizzy doet na de kooi-make-over net alsof ze van niks weet en gaat ijverig haar verenpak ordenen. 

Gelukkig heeft Ramon met z'n mobiel leuke foto's van Twizzy genomen...

Mijn zomerpatronen voor Farbenmix van dit jaar...

... helaas slecht nieuws. Mijn patronen die voor Farbenmix deze zomer uit zouden komen, komen toch niet uit. Op het laatst heeft Farbenmix besloten toch andere keuzes te maken. Heel erg jammer. Wel hebben we afgesproken dat voor het volgend jaar er weer een nieuw patroon van mij uit gaat komen via Farbenmix. 

Maar wat in de tussentijd? Daar ben ik nu heel hard mee bezig, vandaar dat ik er niet eerder iets over heb laten weten. Eerst moest ik het een en ander uitzoeken en kijken wat de mogelijkheden zijn. Óf het wel allemaal mogelijk is... Mijn hoofd zit vol met leuke ideeën en de patronen die deze zomer uit zouden komen zijn veel te leuk om niet uit te brengen. 

Ik probeer de patronen zelf uit te gaan geven. Dat kost alleen veel tijd. Eerst nadenken hoe ik dat aan wil pakken. Dan uitzoeken wat wel en niet mogelijk is. Nu ben ik sinds een paar maanden bezig met de software, die ik nodig heb om mijn ideeën uit te werken, me eigen te maken. Dat laatste valt niet mee. Mijn hoofd doet niet altijd wat ik wil. Ik geef echter niet op. 










Die patronen gaan er hoe dan ook komen. Ik krijg altijd zoveel leuke reacties op mijn patronen. Die kan ik jullie toch niet onthouden :-).


Ik hou jullie in volgende berichtjes op de hoogte van alle stappen die ik aan het zetten ben. 


Vandaag is er in ieder geval weer een grote stap gezet. Een mail is de deur uit met daarin mijn beslissing dat mijn keuze voor de software is gevallen en ik daar mee door ga... 

Op naar stap twee...